CeyDa

Her sabah hüzünle karışık bir umut var içimde. SensizlÇin hüznünü, yeni bir günün seni getireceÇi umuduyla bastırıyorum. Her doÇan gün yeni bir umut, yeni bir arayış benim için. Belki sana kavuşacaÇım zamana bir gün daha yaklaşıyorum, bugün deÇilse yarın... Kimbilir belkide yalnızca kendimi avutuyorum. GittiÇinden beri hep yalnızlık şiirlerine takılıyor gözüm. Bir başıma deÇilim sensizlikten yalnızım.

Terk edilip gitmek en çok nasıl koyar insanı bir ben bilirim. Gitmelerin gidenlerin arkalarında bıraktıÇı çaresizlikleri, en koyu özlemleri... Senin gidişin bişr ateş gibi çöktü yüreÇime. Hiç bir yaÇmur yetmedi içimdeki hasret ateşini küllendirmeyi. Hiç bir sevgi yetmedi senin özlemini gidermeyi. Ben her sabah beni sana götürecek yollarda yürüdüm, senin duyacaÇın şarkıları söyledim yalnızca. Ve gelmeyişinin her akşamında aslında doÇduÇunu hiç anlamadıÇım güneşle beraber ben de battım bir kez daha...

Geceleri hep uyudum, uyudum; gün boyu çekdiÇim hasreti rüyalarımda biraz olsun giderebilemk için. Her şeye iyi gelen yaraları iyileştiren zaman hiç bu kadar açıtmamıştı yüreÇimi. Bin bir umutla sarıldıÇım sabahlar artık hiç doÇmaz oldu. Benim günümde gecemde karanlık şimdi. Ne ay uurluyor gecelerimi ne sana benzettiÇim yıldızlar parlıyor. Elimde kaldı umutlarım.

Sensizlik öyle kötü bir yara oldu ki artık., içimde öyle büyük bir boşluk açtın ki, bir gün olurda geri dönersen kendi yaptıÇın boşlupu sen bile yetmeyeceksin. Orası hep bomboş paramparça kalacak. Büsbütün çam kırıklarıyla kaplı kalbim. Ne zaman seni düşünsem, seni hatırlatacak en ufak bir şey görsem o kırıklarla dolu yeri batmaya başlıyor yüreÇime. Artık sabahları yalnızca hüzünle uyanıyorum. Hiç bir şey beklemiyorum günden. Seni bile.

VarlıÇında sensizliÇi yaşamaktansa içimdeki boşluklarla, kırıklarla, boş umutlarımla sensizken alışırım, alışmaya çalışırıyım yokluÇuna...

CeyDa

__________________